Sto lat Pąpiru !

Dzisiejsza misja StoLatPąpiru i cel !Znaleźć jakiś
unikat w prezencie... Jaremka znalazła dla Magduli Kosaćce syberyjskie, dziko rosnące, schowały się w dzikiej, rzadko odwiedzanej łące. Skąd one tu, no stąd, że dziś są wyjątkowe urodziny, więc zakwitły. Kosaciec syberyjski występuje w całej Polsce ale w rozproszeniu, objęty jest ścisłą ochroną gatunkową i został wpisany na Czerwoną listę roślin i grzybów Polski jako narażony na wyginięcie. Nie ma co go wypatrywać na Mazowszu, w woj. łódzkim i Pomorzu Zachodnim. Lubi łąki trzęślicowe i murawy bliźniczkowe. Drugi prezent to Klecanka rdzawonożna, gatunek często spotykany obecnie zaczyna zanikać, koszenie łąk ogranicza osie zdobywanie pokarmu i niszczy gniazda. Udało nam się wypatrzyć gniazdo o królową. Osa ta to owad, który żądli najboleśniej w Europie. W czterostopniowej skali bólu Schmidta osiąga wynik 3! To znaczy, że boli bardziej niż ukąszenie szerszenia. Nasza królowa była spokojna i zgodziła się użądlić każdego, kto wejdzie w drogę Pąpiru :) Sto lat Magduś Maggie, niech się spełni to, czego pragniesz i się nie zmieniaj!

Dzień szybowca na Szybowisku

Dziś Szybowisko było pełne szybowców, szybowników i miłośników tego sportu. Szybowiec to statek powietrzny, cięższy od powietrza, nie posiadający własnego napędu, czyli silnika. Szybowce latają dzięki sile nośnej na skrzydłach, odpowiednim wiatrom wznoszącym i prądom termicznym, wyposażone są w zautomatyzowane skrzydła oraz stery poziomie i pionowe. Za ojca szybownictwa uważa się konstruktora z Anklam, miasta oddalonego od Polski o pół godziny. Otto Lilienthal konstruktor i oblatywacz pierwszych szybowców. Szybowisko to miejsce od lat kojarzone z szybownictwem, tuż obok w Jeżowie Sudeckim konstruowano Grunau Baby, szybowiec, który spopularyzował szybownictwo w okresie przedwojennym na świecie. Był tani w produkcji, a zatem bardziej dostępny dla szerszej rzeszy potencjalnych nabywców. Grunau Baby wzbijał się dziś w powietrze kilka razy. Po wojnie w jeżowskim przedsiębiorstwie konstruowano seryjnie szybowce Jeżyk, Salamandra, Zefir 2A i B, Pirat 30C. Znaczące miejsce zajmował szybowiec Bocian, którego różnych wersji wyprodukowano w sumie 612 egzemplarzy. Dawno temu do konstrukcji szybowców wykorzystywano drewno i płótno, do tej tradycji nawiązywał czeski szybowiec, dumnie prezentował się pod hangarem, dzisiaj nie szybował, niestety. Niby takie maleństwo a ponad 100 kg wagi. Dzisiejsze szybowce to konstrukcje kompozytowe, żywice, włókna szklane, włókna węglowe i kewlarowe. Maksymalna prędkość jaką potrafi rozwinąć szybowiec to aż 350 km/h a dystans, który jest wstanie pokonać sięga 2000 km! Cały sekret tkwi w wykorzystywaniu mas powietrza i korzystaniu z wznoszących fal ciepłego powietrza. W naszej kotlince panują doskonałe warunki do szybowania. Co na to szybowanie Jaremka ? Na początek troszkę nieśmiało, bo tłum i zamieszanie ale po chwili odkryła, że nie ma to jak cień pod skrzydłem:) Zupełnie urodzona mieszkanka kotlinki, ze spokojem przyjmowała ryk silnika samolotu holującego szybowce, jakie to dla Jaremki ciekawe, że coś startuje, coś ląduje... Jaremka też zaciekawiła kilku pilotów, pytali, głaskali, uśmiechali się... Niezapomniane wrażenie słyszeć lądujący szybowiec, świszczący, śpiewający, niby takie małe coś a jednak robi wrażenie. Do kolekcji piękna żaglowców łapiących wiatr, koni w galopie, Chińskich grzywaczy w biegu i górskich widoków dokładamy szybowce kołujące pod chmurami. Przepiękna pasja i widowiskowy sport tak pięknie komponujący się z widokami na Góry Kaczawskie. Niech żałują Ci co nie byli !

Michałowice-Szklarska Poręba Dolna-Górzyniec-Piechowice

Zielony, czarny, żółty, takimi szlakami przyszło nam wędrować w sobotę. Pogórzem Karkonoskim i Izerskim, szlifując formę przed górami. Trasa autorska kapitana Fosza. Kilkanaście kilometrów lasami, wspaniała wyprawa. Wyszliśmy z Michałowic - wieś, która wg legendy została założona, przez trzech braci Michałów - uciekinierów religijnych z Czech :) Najpierw towarzyszył nam Rudnik z pyszną zimną wodą i Jastrzębce leśne, doskonałe na wątrobę, choroby wrzodowe, przeciwgrypowe, moczopędne i przeciwdrobnoustrojowe, pora zbierać, bo w lasach karkonoskich kwitną obficie. Jastrzębiec z rodziny astrowatych lubi lasy i skały, u nas mu chyba dobrze, bo gdzie nie spojrzeć żółci się pięknie. Skał tu dostatek, wzdłuż Rudnika i rzeki Kamiennej. Szlak zielony z Michałowic do Szklarskiej, na odcinku do rzeki Kamiennej jest raczej rzadko odwiedzany, chociaż to droga bardzo przyjemna, lekka i pachnąca lasem, na dodatek miseczka z wodą płynie wzdłuż i łatwo się z niej napić. Polecamy wszystkim psim turystom. Potem było trochę pod górkę,szlakiem czarnym, czyli łącznikiem, Szklarską Porębą Dolną, w której panuje leniwy klimat wczasowy i przepiękna tradycyjna sudecka architektura oraz gościnność. Sielanka i nastrój wakacyjny skończył się w lesie, ostro pod górę, mijali nas szaleńcy na rowerach, czy przeżyli, nie wiemy :) gnali jak huragan. Od dziś już wiemy, że Zbójeckie Skały oznaczają, że będzie już łatwiej i łagodniej :) Można się tu wspinać, kiedyś było to ulubione miejsce wycieczkowe, wspaniałe punkty widokowe na Karkonosze. Doceniali to niemieccy mieszkańcy nazywając to miejsce w XIX wieku Moltkfels, budując tu gospodę z noclegiem oraz wieżę widokową, do dziś pozostały jedynie smutne ruiny pomnika ku czci Helmutha Moltkego. Fleischersteine to jedno z zapomnianych miejsc w Górach Izerskich, warte przypomnienia, zwłaszcza, że kilka kroków dalej znajdują się sztolnie kopalni pirytu. Żółty szklak zaprowadził nas do Zakrętu Śmierci, to stały tras wycieczkowych, można tu dojechać i bez wysiłku zerknąć na panoramę Karkonoszy. My wolimy przyjść, wtedy widoki smakują bardziej :) W drodze powrotnej odwiedziliśmy wspomniane sztolnie kopalni pirytu. Wydobywano tu surowiec do produkcji kwasu siarkowego wytwarzanego w miejscowej witrolejni Prellera. Najgłębsza sztolnia ma ok 100 m głębokości. W upalny dzień można się tu wspaniale schłodzić, poczuć tajemnicę schowaną w ciemnościach kopalni i usłyszeć jakiegoś mieszkańca, który szura w dole. Kto tam mieszka, trudno powiedzieć, może tylko woda a może lis, borsuk, a może sam Duch Gór ? Kto ma ochotę może sam sprawdzić :) Szlakiem, do domu wracały zmęczone ciężką pracą konie zrywkowe, wielkie i silne zwierzęta, które tutaj w górskim lesie trudno zastąpić maszyną. Te konie zawsze budzą nasz szacunek, kto przyglądał się na czym polega zrywka doskonale wie, że to nie jest łatwy chleb. Poszliśmy dalej, do Górzyńca na małą kąpiel w Małej Kamiennej i Piechowic. W Piechowicach zatrzymał nas wyścig kolarski Bałtyk-Karkonosze. Kibicowaliśmy pomarańczowym. Grzbiet Wysoki przeszłyśmy już prawie w połowie, czas na czeską część !

W lesie, w wodze, w polach i w Jaremczynie

Jak wspaniale wygląda okolica po wczorajszej burzy, zieleń umyta, ptaki rozćwierkane a na dodatek dzień nieprzyzwoicie długi :) Słonko ostatnio tak krótko śpi, że można odwiedzić las, potok, pola i jeszcze znaleźć czas na pracę w Jaremczynie! Wszystko to tak dzielnie ogarniają krótkie łapki Jaremki. Jak nie kochać tej istoty, która z zapałem i radością gna przed siebie. Z dzisiejszego spaceru w stronę Maciejowej przynosimy obrazek Rutewki orlikolistnej z rodziny jaskrowatych, na pogórzu karkonoskim gatunek typowy dla nadrzecznej olszyny górskiej. Rutewka występuje też w Japonii, Chinach, Rosji i Turcji. Pięknie pachnie, podobnie do konwalii, jest mrozoodporna i mało wymagająca, jej liści używano do barwienia wełny na żółto. Jeśli już o konwaliach mowa i ich zapachu to właśnie kwitnie Konwalijka dwulistna z rodziny szparagowatych. Piękne kwiaty zamienią się za jakiś czas w trujące owoce. Ziele konwalijki zawiera saponiny i glikozydy nasercowe, dlatego należy używać jej z rozwagą. Zwiększa siłę, amplitudy i szybkość skurczu mięśnia sercowego, oczyszcza drogi oddechowe, działa antyseptycznie (Różański). Konwalijka jest małego wzrostu, od 5 do 20 cm,tworzy piękne skupiska aż do piętra kosówki. Do tej samej rodziny co Konwalijka należy Kokoryczka okółkowa, na zachodzie Polski dość rzadka, na pogórzu karkonoskim występuje na obszarach grądu środkowoeuropejskiego. Roślina trująca. Z niecierpliwością czekamy na niebieskoczarne owoce. A tymczasem pora zadymić na polu, zaorana ziemia to doskonałe miejsce na szaleństwa Jaremki. Ciekawe co rolnik zasiał, po czym się niebożątko przebiegło... A się dowiemy jak wzejdzie, pewnie jakieś zboże pięknie falujące latem. Trzmiel kamiennik wytrwale zapyla kwiaty koniczyny łąkowej zwanej też koniczem. To od wieków znany środek moczopędny i wykrztuśny, uspokajający, wzmacniający naczynia krwionośne i cenna roślina pastewna. Zawiera dużo białka i soli mineralnych. Wyborem Jaremki dzisiaj był Jastrun właściwy zwany też złocieniem, bardzo twarzowy i ozdobny kwiat, niektórzy mówią, że to margaretka. Należy do rodziny astrowatych i jest w pełni mrozoodporny. Jastrunom mówimy pa i pora do Jaremczyna. Młodzież z parapetowej szkółki powoli wędruje na rabatki. Pierwsze, na ochotnika zgłosiły nie nasturcje, rano jeszcze w doniczce a wieczorem już w Jaremczynie. Oby się przyjęły, okolica pieńka do tej pory była raczej nieprzyjazna, parę roślinek tam poległo... Wschodzą dziadkowe warzywne zasiewy, rzodkiewka, fasolka... szczypiorek i coś tam jeszcze. Jest też nowa ławka, na której się Jaremce miło gawędzi z babcią o tym, jak trudno wychować dzieci, żeby na ludzi wyszły i co tu jeszcze w Jaremczynie posadzić. A na naszym niebie jakiś szpieg, pewnie helikopterianie sprawdzają jak truskawki i, czy będzie co zbierać:) Na koniec pozdrawiamy podróżujących do Bielska :)